Święta siostra Faustyna


Święta Siostra Faustyna

Łódzkie ścieżki patronki naszego miasta

Wesoła, energiczna dziewczyna, posłuszna córka, troskliwa siostra, sumienna pracownica, wreszcie pokorna zakonnica. Upłynęło wiele lat, nim powierzone jej przez Jezusa orędzie o Bożym Miłosierdziu dotarło do ludzi na całym świecie. To w Łodzi została ponaglona przez Jezusa, aby pójść za Jego głosem.

1905

Historia życia siostry Faustyny zaczyna się w małej wsi niedaleko Łowicza, w Głogowcu. Tam, w 1905 roku w rodzinie Kowalskich przychodzi na świat mała Helenka, najstarsza z ośmiorga dzieci.  Życie na wsi jest trudne. Rodzina jest biedna, dzieci od najmłodszych lat uczestniczą w pracach domowych. Helena zajmuje się młodszym rodzeństwem, pasie krowy, pomaga w polu. Każdą pracę wykonuje chętnie, nigdy się nie skarży. Już wtedy doświadcza niezwykłych przeżyć duchowych. W wieku siedmiu lat po raz pierwszy słyszy w duszy głos Boży, który zaprasza ją do doskonalszego życia. Ponieważ jej mistyczne doznania nie spotykają się ze zrozumieniem rodziny, uczy się o nich nie opowiadać. W 1917 roku rozpoczyna naukę w szkole podstawowej, kończy ją jednak po niecałych trzech latach, ustępując miejsca młodszym dzieciom. W wieku szesnastu lat, zmuszona wesprzeć finansowo rodzinę, Helena wyrusza na służbę. Pracuje w Aleksandrowie Łódzkim, a następnie na krótko wraca do Głogowca. Tam prosi rodziców o pozwolenie na wstąpienie do zakonu. Po stanowczej odmowie kontynuuje pracę w charakterze służącej, tym razem udaje się do Łodzi.

1922

Łódź w 1922 roku jest potężnym miastem włókienniczym, w którym przepych i bogactwo majątków fabrykantów spotyka się z ubóstwem mieszkań robotniczych. Po przyjeździe do Łodzi Helena Kowalska zatrzymuje się u wujostwa, Michała i Stanisławy Rapackich. Ich mieszkanie mieści się w kamienicy przy ulicy Nowo Krótkiej 9. Dziś jest to ulica Krośnieńska na Górnej, a o pobycie w tym miejscu przyszłej świętej przypomina tablica zawieszona przy wejściu do budynku. Helena znajduje pracę jako pomoc u trzech tercjarek – kobiet będących członkiniami świeckiego Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka. Podejmując się nowych obowiązków zastrzega sobie trzy, niezwykłe jak na młodą dziewczynę warunki: prosi o możliwość codziennego uczestnictwa we Mszy Świętej, spowiadania się u kapłana opiekującego się tercjarkami oraz odwiedzania chorych i umierających.

1923

2 lutego 1923 roku Helena zmienia pracę i miejsce pobytu. Przenosi się do mieszkania Marcjanny Wieczorek (Sadowskiej po pierwszym mężu), właścicielki sklepu popularnie nazywanego „sklepem pani Sadowskiej”. Mieszkanie i sklep znajdują się na ulicy Gubernatorskiej 29, dziś jest to ulica Abramowskiego. Helena pomaga Marcjannie Wieczorek w prowadzeniu domu oraz zajmuje się trójką jej dzieci. We wspomnieniach pracodawczyni Helena Kowalska zachowała się jako niezwykle miła, grzeczna i pracowita osoba, na której całkowicie można było polegać. Przez cały czas łódzkiej służby Helena czuje powołanie do zakonu, nie jest jednak w stanie przeciwstawić się nieugiętej woli rodziców.

W Łodzi na służbie w innych domach przebywają w tym czasie również dwie siostry Heleny: Gienia i Natalia. Spotykają się we trzy zazwyczaj w niedzielę, po Mszy Świętej w kościele pod wezwaniem świętego Stanisława Kostki, czyli w łódzkiej katedrze. To właśnie Gienia namawia siostrę, aby poszła na potańcówkę do parku Wenecja. Kupuje jej nawet bilet, gdyż w tamtym czasie parki stanowią miejsce płatnej rozrywki dla Łodzian. Park Wenecja to obecnie park Juliusza Słowackiego, mieszczący się między ulicami Pabianicką, Cieszyńską, aleją Politechniki oraz rondem Lotników Lwowskich. Swoją dawną nazwę – Wenecja zawdzięczał stawom i kanałom, które zasilane były wodami pobliskiej rzeki Jasień.

1924

Tamtej czerwcowej niedzieli 1924 roku Helena Kowalska ma na sobie różową sukienkę z falbankami, włosy uczesane w gruby warkocz. W parku trwa festyn, gra głośna muzyka, ludzie spacerują alejami wśród kasztanowców, biorą udział w loterii, oglądają pokazy sztucznych ogni, tańczą. Jakiś młody mężczyzna prosi do tańca Helenę. Dziewczyna zgadza się niechętnie, jednak po chwili, ku zdziwieniu chłopaka, przerywa taniec, pozorując ból głowy. W swoim dzienniczku napisze: „w chwili, kiedy zaczęłam tańczyć, nagle ujrzałam Jezusa obok, Jezusa umęczonego, obnażonego z szat, okrytego całego ranami, który mi powiedział te słowa: Dokąd cię cierpiał będę i dokąd Mnie zwodzić będziesz? W tej chwili umilkła wdzięczna muzyka, znikło sprzed oczu moich towarzystwo, w którym się znajdowałam, pozostał Jezus i ja”. Oszołomiona Helena opuszcza park i biegnie do katedry. Nie zwracając uwagi na obecność zgromadzonych w kościele ludzi, dziewczyna pada krzyżem przed Najświętszym Sakramentem i prosi Boga, aby powiedział jej, co ma dalej robić. Jezus odpowiada: „Jedź natychmiast do Warszawy, tam wstąpisz do klasztoru”. Helena dłużej nie czeka. Wie, że aby iść za powołaniem, musi przeciwstawić się rodzicom. Ponieważ nieprzywykła do nieposłuszeństwa, pójście za tą decyzją nie jest dla niej łatwe. Cała we łzach udaje się na dworzec kolejowy Łódź Fabryczna i wsiada do pociągu jadącego do Warszawy. Tak kończy się łódzki etap życia świętej.

2005

W 2005 roku papież Benedykt XVI ogłasza siostrę Faustynę patronką Łodzi.

Pięć form kultu Miłosierdzia Bożego

  1. Obraz Jezusa Miłosiernego – obraz zmartwychwstałego Jezusa przedstawiony siostrze Faustynie w wizji, którą miała 22 lutego 1931 roku w celi płockiego klasztoru.
  2. Święto Miłosierdzia Bożego – uroczystość obchodzona w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, ustanowiona w 2000 roku przez świętego Jana Pawła II.
  3. Koronka do Miłosierdzia Bożego – przebłagalna modlitwa odmawiana na paciorkach różańca, którą Pan Jezus podyktował siostrze Faustynie w Wilnie w 1935 roku.
  4. Godzina Miłosierdzia – godzina 15.00, czyli godzina śmierci Jezusa, którą Jezus polecił czcić, zwracając się wtedy w modlitwie bezpośrednio do Niego.
  5. Szerzenie czci Miłosierdzia – przede wszystkim poprzez wypełnianie woli Boga i miłosierdzie wobec bliźnich, ale także poprzez głoszenie światu orędzia o Bożym Miłosierdziu.

Artykuł inspirowany fragmentami książką Ewy K. Czaczkowskiej „Siostra Faustyna. Biografia Świętej”, wydawnictwa Znak (2020 rok) oraz informacjami ze strony internetowej www.faustyna.pl.

Komentowanie zablokowane